Trwa wczytywanie strony. Proszę czekać...
Czwartek, 9 lutego. Imieniny: Bernarda, Eryki, Rajmunda
30/11/2022 - 12:30

Dyskopatia lędźwiowa – jak walczyć z tym schorzeniem kręgosłupa?

Dyskopatia lędźwiowa to jedna z najczęściej występujących chorób kręgosłupa. Jej objawami jest ból kręgosłupa lędźwiowego i rwa kulszowa. Do ich pojawienia się przyczynia się siedzący tryb życia oraz mała aktywność fizyczna. Sprawia to, że dyskopatia lędźwiowa dotyka coraz młodszych osób. Pierwsze symptomy pojawiać mogą się już przed ukończeniem 30 roku życia. Znacznie utrudniają one codzienne funkcjonowanie i wywołują silny ból. Jak radzić sobie z dolegliwością?

Dyskopatia lędźwiowa zwana jest inaczej przepukliną jądra miażdżystego. Schorzenie to jest niczym innym, jak zespołem symptomów wynikających ze zmian degeneracyjnych krążków międzykręgowych kręgosłupa, czyli dysków.

Zdrowe krążki międzykręgowe zbudowane są w przeważającej części z wody i składają się z jądra miażdżystego oraz opasającego go pierścienia włóknistego. Dyski spełniają bardzo ważne zadanie – chronią elementy kostne kręgosłupa przed ocieraniem się oraz w sposób skuteczny amortyzują wszelkiego rodzaju wstrząsy, na który narażony jest nasz kręgosłup. W procesie degeneracyjnym dysku, w pierwszej kolejności dochodzi do jego odwodnienia. Pierścień włóknisty staje się wówczas mało elastyczny (to powoduje utratę wysokości dysków), jest słabszy i podatny na uszkodzenia. Jeśli pęknie, może dojść do wysunięcia się jądra miażdżystego (tzw. wypadnięcie dysku) i nacisku na nerwy. W takiej sytuacji niezbędna jest pomoc lekarska, ponieważ ucisk na rdzeń kręgowy lub korzenie nerwów rdzeniowych może prowadzić nawet do groźnych niedowładów.

Bywa, że dyskopatia lędźwiowa dotyczy jednego krążka międzykręgowego lub atakuje większą ich ilość. Z upływem lat dyski ulegają odwodnieniu, dlatego może dojść do tzw. wielopoziomowej dyskopatii lędźwiowej.

Dyskopatia lędźwiowa – przyczyny

Odcinek lędźwiowy kręgosłupa jest nisko położony, dlatego dyski w jego obrębie są narażone na dźwiganie naprawdę sporych ciężarów, a tym samym na szybsze zużycie. Dodatkowo ten odcinek kręgosłupa jest bardzo ruchomy, a to z pewnością sprzyja uszkodzeniom krążków międzykręgowych.

Jednym z czynników sprzyjających dyskopatii lędźwiowej jest wiek. Im jesteśmy starsi, tym więcej niekorzystnych i dokuczliwych zmian w obrębie naszego kręgosłupa. Ale to nie jest jedyna przyczyna schorzenia. Dyskopatia lędźwiowa dotyka bowiem coraz młodszych ludzi prowadzących siedzący tryb życia. Spędzanie wielu godzin na kanapie przed telewizorem, przy biurku czy w aucie, brak ruchu oraz nieprawidłowa postawa ciała to recepta na szybsze zużywanie się tkanek kręgosłupa. Problem może wywołać silny uraz mechaniczny (np. podczas wypadku komunikacyjnego), przeciążeniowy (np. w trakcie dźwigania ciężkich przedmiotów) albo gwałtowny ruch w dolnej partii kręgosłupa. Jeśli nie ćwiczymy regularnie, nie spędzamy czasu aktywnie, a tym samym nie wzmacniamy struktur kręgosłupa, kłopot z odcinkiem lędźwiowym może pojawić się nawet przy niezbyt nagłym ruchu: podczas wstawania, skoku z niewielkiej wysokości czy pochylenia się.

Czynnikiem sprzyjającym pojawieniu się dyskopatii lędźwiowej jest otyłość – osoby z nadmierną liczbą kilogramów narażają kręgosłup na dodatkowe, niepotrzebne obciążenia, przyspieszając tym samym procesy degeneracyjne w jego obrębie. Do przyczyn rozwoju schorzenia zalicza się również anatomicznie wąski kanał kręgowy, ciążę, osteoporozę oraz niektóre wady kręgosłupa lędźwiowego, np. skoliozę.

Jakie są objawy dyskopatii lędźwiowej?

Pierwszym objawem dyskopatii lędźwiowej, który się pojawia jest ból pleców w dolnym odcinku. Zazwyczaj nasila się on przy podnoszeniu przedmiotów, szybkim schylaniu się czy nagłej aktywności fizycznej. Ból przy wypadnięciu dysku jest ostry i przypomina silne ukłucie. Niektórzy pacjenci ból przy dyskopatii lędźwiowej opisują jako pieczenie lub strzał na dole pleców. Dolegliwość często jest na tyle silna, że konieczne jest uklęknięcie lub położenie się. Charakterystyczne dla dyskopatii jest również to, że niekiedy dochodzi do zablokowania w pochyleniu. Ból przy wypadnięciu dysku najczęściej mija, jednak może się zdarzyć, że pozostaje z pacjentem na dłużej. W takiej sytuacji konieczne jest rozpoczęcie leczenia oraz zastosowanie terapii przeciwbólowych.

Dyskopatia lędźwiowa daje objawy nie tylko bólowe, ale także neurologiczne. Wynika to z tego, że przepuklina lędźwiowa mocno uciska na korzenie rdzeniowe i worek oponowy. W efekcie pogarsza się ukrwienie nerwów, a także może dojść do ich trwałego uszkodzenia. Jako objawy neurologiczne dyskopatii odcinka lędźwiowego jest:

  • Osłabienie siły nóg,
  • Drętwa noga – zaburzenia czucia w nodze lub pośladkach,
  • Zaburzenia w kontrolowaniu oddawania moczu i stolca.

Dyskopatia lędźwiowa – diagnostyka

Każdy ból kręgosłupa, nawet jeśli jest niewielki, należy skonsultować z lekarzem ortopedą. Trzeba bowiem pamiętać, że wcześnie zdiagnozowana choroba to większa szansa na uniknięcie nieprzyjemnych, silnych dolegliwości bólowych oraz powikłań choroby w przyszłości.

Po przeprowadzeniu wnikliwego wywiadu z pacjentem na temat problemów z kręgosłupem oraz prowadzonego przez chorego trybu życia, lekarz wykonuje badanie palpacyjne. Jeśli to konieczne, zleca diagnostykę obrazową: zdjęcie RTG, tomografię komputerową czy rezonans magnetyczny.

Dyskopatia lędźwiowa – leczenie

Leczenie dyskopatii lędźwiowej ustala i nadzoruje lekarz ortopeda. Terapia dostosowana jest do wieku pacjenta oraz stopnia odczuwanych przez niego dolegliwości. Opracowując ścieżkę leczenia, specjalista bierze również pod uwagę miejsce w kręgosłupie, w którym doszło do dyskopatii.

Do najbardziej typowych metod walki ze schorzeniem jest zastosowanie farmakoterapii, która ma na celu złagodzenie dolegliwości bólowych oraz stanów zapalnych. Kiedy pacjent nie odczuwa już silnego bólu i może się poruszać, zazwyczaj ortopeda decyduje o wprowadzeniu ćwiczeń, które zawsze powinny być przeprowadzane pod okiem specjalisty. Mają one na celu wzmocnienie mięśni pleców i poprawę ukrwienia tkanek przykręgosłupowych. W leczeniu dyskopatii lędźwiowej, lekarz może zarekomendować również zastosowanie kinesiotapingu czy masażu tkanek głębokich.

Zobacz też: Obrzęki nóg – skąd się biorą i jak sobie z nimi radzić?

Gdy ból nie ustępuje, jest silny i nie pozwala na normalne funkcjonowanie, ortopeda może zdecydować o podaniu zastrzyku nadtwardówkowego, który ma za zadanie wyciszenie stanu zapalnego oraz zmniejszenie obrzęku. Operacja to ostateczność. Lekarz może ją zaplanować, gdy inne, mniej inwazyjne metody leczenia nie dają oczekiwanych rezultatów. Zabieg ma na celu stabilizację kręgów oraz usunięcie zmian zwyrodnieniowych.

Jak zapobiegać dyskopatii lędźwiowej?

Niestety schorzenie może dotyczyć każdej osoby, która w niedostateczny sposób dba o swój kręgosłup. Trzeba również zaznaczyć, że dyskopatia lędźwiowa ma charakter nawrotowy – nawet jeśli miejsce, w którym doszło do pęknięcia dysku wygoiło się, to niestety będzie ono już zawsze słabsze i bardziej podatne na urazy. Co więcej – wyleczona operacyjnie dyskopatia lędźwiowa nie daje gwarancji, że problem nie powróci.

Wszystko to sprawia, że tak ważna staje się profilaktyka, która zmniejsza prawdopodobieństwo pierwotnego pojawienia się lub nawrotu schorzenia. Dbajmy zatem o aktywny tryb życia. Jeśli to możliwe, zamiast samochodu, wybierzmy spacer. Postarajmy się uprawiać jakiś sport. Może to być nordic walking czy pływanie stylem grzbietowym – wybór dyscypliny warto przedyskutować z lekarzem. Jeśli pracujemy przed komputerem lub spędzamy długie godziny w samochodzie, raz na jakiś czas zróbmy sobie przerwę, aby rozprostować kości i zrobić kilka ćwiczeń rozciągających. Podnosząc z podłogi cięższy przedmiot, nie wolno się schylać – w takiej sytuacji stańmy w lekkim rozkroku, wyprostujmy plecy i ugnijmy nogi w kolanach.

Pamiętajmy również o prawidłowej masie ciała. Każdy dodatkowy kilogram zwiększa nacisk na kręgosłup, a tym samym sprzyja przyspieszeniu procesów degeneracyjnych w obszarze kostno-stawowym.

[email protected],  fot. freepik.







Dziękujemy za przesłanie błędu